SZKOŁA PODSTAWOWA NR 1 im. M. KOPERNIKA W ROPCZYCACH ul. Wyspiańskiego 8, 39-100 Ropczyce,  tel.  17 22 18 419
Nawigacja
STRONA GŁÓWNA
DYREKCJA
DOKUMENTY
SEKRETARIAT
RADA PEDAGOGICZNA
WYCHOWAWCY KLAS
SAMORZĄD SZKOLNY
NASZA SZKOŁA
ŚWIETLICA
BIBLIOTEKA SZKOLNA
PEDAGOG SZKOLNY
HIGIENISTKA SZKOLNA
KALENDARZ SZKOLNY 2018/2019
KLASY SPORTOWE
JADŁOSPIS
GALERIA
LINKI
ARTYKUŁY
ZAPYTANIE OFERTOWE NA ŻYWNOŚĆ
Dziennik UONET+
Jak po raz pierwszy
zalogować się do systemu UONET+?

E - dziennik

Instrukcja
RODO

Bezpieczna+
Gra edukacyjna
Gra edukacyjna "Pierwsza pomoc"
Lepsza Szkoła
Dobrze zaPROJEKTowana Szkoła
Aktywna Tablica
Pedagog




GODZINY PRACY PEDAGOGA

mgr Małgorzata Sąsiadek


Poniedziałek

Wtorek

Środa

Czwartek

Piątek
8:00-13:00 7:40-13:10 7:40-13:10 8:00-13:00
8:00-13:00

„Stop narkotykom! Bezpieczne dorastanie” – pod takim hasłem 20 marca odbył się międzyszkolny turniej zorganizowany prze nauczycieli Zespołu Szkół im ks. dr. J. Zwierza w Ropczycach.

Organizatorzy przygotowali prezentację przypominającą o szkodliwości narkotyków, ich wpływu na organizm, fazach uzależnienia oraz sposobach wyjścia z nałogu.

Udostępnili także dane dotyczące stopnia świadomości zagrożeń, jaki prezentują uczniowie kilku szkół. Niestety z informacji tych wynika, że wprawdzie występuje zwyżkowa tendencja dotycząca rzetelnej wiedzy uczniów, jednak w dalszym ciągu pewien odsetek ma mylne wyobrażenie o działaniu tych środków. Dlatego też każdego roku podejmujemy działania, których celem jest uświadomienie młodzieży, zwrócenie uwagi na społecznie akceptowane sposoby radzenia sobie ze stresem, problemami oraz kształtowanie postawy asertywności.

 
          Wiedza reprezentantów szkół zaproszonych do udziału w turnieju została zweryfikowana. Wszyscy pisali test składający się z 20 pytań. Nasi uczniowie: Jakub Blicharz, Bartłomiej Skopek, Wiktoria Skałuba oraz Gabriela Kujda wypadli bardzo dobrze. Jakub zajął miejsce IV, natomiast pozostali uplasowali się tuż za nim. Gratulujemy!

M S

DLA RODZICÓW

MOTYWACJA TO TAKA SIŁA, BEZ KTÓREJ

CAŁA NASZA MĄDROŚĆ I TALENTY NIC NIE ZNACZĄ


Chcąc zmotywować do podjęcia pracy, trzeba pamiętać o tym, że:

- zarówno pozytywne, jak i negatywne emocje potrafią zakłócić proces uczenia się, dlatego trzeba
najpierw uporać się z problemami dnia codziennego, by móc skupić się na nauce. Warto zatem obgadać to, co nas gryzie albo wprowadza w euforię

- każdy chce mieć poczucie sprawstwa, czyli wiedzieć, że coś od niego zależy, że potrafi sam coś
osiągnąć, dlatego należy wdrażać od najmłodszych lat do samodzielności, która buduje poczucie wartości dziecka, a później dorosłego. Nie odrabiaj lekcji z dzieckiem, siedząc obok, ale bądź blisko i zajmij się codziennymi czynnościami. Niech dziecko prosi o pomoc, o sprawdzenie, pozwól mu się wykazać.
W szkole przecież musi liczyć na siebie

- schemat dnia, który dotyczy czasu na odpoczynek, sport, naukę, sprzątanie, spotkania z przyjaciółmi itp., wprowadza poczucie bezpieczeństwa. Pozwala nauczyć się planowania pracy

- długie wywody, mające na celu zachęcenie do nauki, przynoszą odwrotny skutek, bo nudzą
i zniechęcają, szczególnie, gdy zaczynają się od słów: "Ile raz ci mówiłem/am", "Ja chcę tylko, żebyś miał/miała lepiej ode mnie"

- nikt nie cieszy się z niepowodzeń, min. słabych ocen, gdyż sprawiają, że człowiek czuje się nikim. Jeśli w domu potwierdzisz to uczucie, zniechęcisz do dalszej pracy. Razem z dzieckiem zastanów się, dlaczego oceny są negatywne. Wspólne rozwiązanie problemu może pomóc Twojemu dziecku i Tobie!


OSOBOWOŚĆ   KSZTAŁTUJE   SIĘ   NIE   PRZEZ   PIĘKNE   SŁOWA,

LECZ   PRACĄ   I   WŁASNYM   WYSIŁKIEM

(A.Einstein)

Łatwo się zniechęcić do pracy, gdy:

 - nie dostrzega się sukcesów, nawet tych małych, a roztrząsa się porażki, nawet te najmniejsze

 - ktoś nam rozkazuje ( Siadaj do lekcji!, Posprzątaj !). Nawet jeśli "schowa" to za słowem PROSZĘ

 - zamiast opisać problem,  wyjaśnić swój punkt widzenia,  zaproponować rozwiązanie  ktoś: oskarża (Jesteś taka niechlujna), poniża (Kolejna jedynka, kto zechce chłopaka tępaka?), ośmiesza (Ty to jesteś geniusz, córka napisać przez U), zniechęca (Dopiero tyle zrobiłaś? W tym tempie do jutra nie skończysz!), zawstydza (Wstydź się, twoja młodsza siostra już to potrafi), grozi (Jak tego nie zrobisz, możesz pomarzyć o prezencie pod choinkę)

 - neguje się uczucia (Czego ty się boisz?; To nie jest trudne, pomyśl)

 -uogólniamy, używając słów : znowu, ciągl, nigdy (znowu dostałeś tróję, stać Cię na więcej; ciągle są z Tobą problemy; nigdy nie można na tobie polegać)

 - w domu źle się mówi o szkole i nauczycielach (Co oni tam znowu wymyślili, Ta to już niczego nie nauczy, Ten to się uwziął), bo Wasz stosunek do szkoły i do nauczyciela ma wpływ na stosunek do nauki

Praca ( w domu, w szkole czy zawodowa) powinna być dla każdego źródłem satysfakcji,

budować poczucie wartości, a nie być przykrym obowiązkiem.


Bowiem tylko dzięki ciężkiej pracy i systematyczności możemy odnieść w życiu sukces!

Na podstawie: A. Faber, E. Mazlish, „Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i szkole.”

Dla ucznia

Zwróć  się do pedagoga szkolnego gdy:

·           Czujesz, że nikt Cię nie rozumie, jesteś samotny.

·           Nie potrafisz porozumieć się z dorosłymi czy też z  rówieśnikami.

·           Masz problemy rodzinne, znajdujesz się w trudnej sytuacji materialnej.

·           Chcesz podzielić się swoją radością, sukcesem.

·           Chciałbyś pomóc innym, nie wiesz w jaki sposób.

·           Masz ciekawe pomysły, którymi chcesz się podzielić

Przyjdź także z każdą sprawą, z którą sam nie potrafisz sobie poradzić

Dla rodzica

10 Zasad  Rodzicielskiego Wychowania

1.     Obfita miłość.

2.     Konstruktywna dyscyplina.

3.     Wspólne spędzania czasu.

4.     Zaspokojenie osobistych potrzeb wszystkich członków rodziny.

5.     Rozwijanie wzajemnego szacunku w rodzinie.

6.     Uczenie odróżniania dobra od zła.

7.     Prawdziwe słuchanie.

8.     Służenie radą.

9.     Rozwijanie niezależności.

10. Poczucie realizmu życiowego


Od początku grudnia 2012 r. do marca 2013 r. w naszej szkole
mają miejsce cykliczne warsztaty prowadzone przez panie psycholog:
Monikę Buszek-Zawadzką oraz Paulinę Czapigę.
Tematem przewodnim tych spotkań jest „podnoszenie motywacji
do nauki oraz nabywanie umiejętności doboru skutecznych technik
uczenia się”.

Badania na temat pracy mózgu wykazują, że możemy się szybciej
uczyć i łatwiej zapamiętywać nową wiedzę, jeżeli znajdziemy taki
styl uczenia się, który odpowiada naszym preferencjom. Czynnikami
wpływającym na ukształtowanie się naszego stylu są natura
i wychowanie. Tendencje mogą być dziedziczne albo być rezultatem
oddziaływania środowiska. Powstają także wtedy, gdy przy odbieraniu i
przetwarzaniu informacji z otoczenia częściej używamy jednego zmysłu,
który z czasem specjalizuje się bardziej niż pozostałe.
Dlaczego tak się dzieje? Otóż pomiędzy nim a mózgiem powstaje
więcej rozbudowanych połączeń i tym samym dany narząd sensoryczny
staje się dominujący i działa sprawniej. To właśnie z niego korzystamy
przy przyswajaniu nowej wiedzy i to on determinuje styl, w jakim się
uczymy.

Istnieją cztery główne style uczenia się: wzrokowy, słuchowy,
dotykowy i kinestetyczny. Oto ciekawostki związane z poszczególnymi
stylami.

Wzrokowiec

Lubi wokół siebie porządek. Gdy w jego otoczeniu panuje nieład, ma
trudności z koncentracją. Zwraca uwagę na wygląd zewnętrzny swój i
innych osób. Dobrze zapamiętuje kolory, rysunki, położenie przedmiotów
oraz twarze. Nie ma pamięci do imion, nazwisk, tytułów. Mówi szybko,
utrzymując kontakt wzrokowy z rozmówcą. Używa często takich słów jak:
widzieć, patrzeć, wyobrażać, spójrz, obraz, wygląd, kolor, obserwować.
Używa następujący zwrotów: „ zobacz, jaka piękna muzyka”, „wyglądasz
na zmęczonego”, „spójrz, jak to pięknie pachnie”, „ciemno to widzę”, „to
wygląda bardzo interesująco”. Najlepiej pamięta to, co zobaczył
w postaci tekstu, filmu, zdjęć, wykresów, prezentacji, materiałów
graficznych. Lubi zapisywać i robić notatki. Preferuje sztuki wizualne. W
nauce nie przeszkadza mu muzyka i odgłosy rozmów, ale panujący w
jego otoczeniu chaos i nieporządek.

Słuchowiec

Lubi dialogi i rozmowy. Uczy się, słuchając innych i dyskutując. Dobrze
pamięta twarze. Komunikując się z inną osobą, zwraca uwagę na dźwięk
jej głosu, sposób mówienia i na to, co mówi. Lubi czytać głośno lub
półgłosem, mówi sam do siebie, śpiewa i gwiżdże. Zapamiętuję muzykę
i przebieg rozmowy, może mieć natomiast kłopoty z odczytywaniem map
i geometrii. Woli mówić o działaniach niż je oglądać. Używa słów: cichy,
głos, dźwięk, odgłosy, głośny, rozmawiać, hałasować. Charakterystyczne
sformułowania to: „słuchaj”, „posłuchaj, jakie to dobre”, „coś mi tu
zgrzyta”, „był za duży hałas”, „słuchaj, jakie to ciekawe”. Potrzebuje
ciszy, aby się uczyć. Muzyka lub hałas go rozprasza. Z łatwością uczy
się języków obcych.

Dotykowiec (czuciowiec)

Uczy się przez dotyk, odbieranie wrażeń na powierzchni skóry.
Używa rąk i palców, które łączy z dotykiem i emocjami. Zwraca uwagę
na gesty i mimikę ciała. Utrzymuje kontakt wzrokowy z rozmówcą.
Często zachowuje się ekspresyjnie; gestykuluje, tupie. Lubi ruch i
emocje. Używa słów: cieszyć się, bać się, zimno, świeży, twardy,
miękki, pachnący, cierpieć oraz następujących zwrotów: „mam
wrażenie”, „czujesz to?”, „czuję, co masz na myśli”. Zapamięta lepiej
to, co narysuje. Uczy się poprzez wykonywanie czynności, koncentruje
się na zadaniach umysłowych. Ma problem z odcięciem się od cudzych
uczuć, co nie pozwala mu się skoncentrować.

Kinestetyk

Najchętniej uczy się w ruchu. Męczy się, słuchając wykładu. Gdy
siedzi na krześle, zwykle porusza nogami lub się kołysze. Lubi
nieporządek. Potrzebuje dużo przestrzeni. Cechuje go pragmatyzm.
Często gestykuluje, mówi niewiele i lakonicznie. Używa słów, które
opisują działanie: szybko, ruszać się, organizować, jechać, załatwiać.
Charakterystyczne dla niego zwroty to: „to mnie porusza”, „czuję
nacisk”, „wezmę sprawy w swoje ręce”, „trzeba stąpać twardo po ziemi”.
W czasie nauki kinestetyk powinien robić częste przerwy na ćwiczenia
fizyczne lub przemieszczać się. Chociaż sam potrzebuje dużej ilości
ruchu, ruch innych go dekoncentruje.

Tak więc, jeśli chcesz się czegoś szybko i efektywnie nauczyć,
materiał musi być podany najlepszą z możliwych dróg, odpowiadającą
twojemu stylowi uczenia się.

Ponadto ucząc się czy też odrabiając zadania, pamiętajmy o kilku

zasadach:
• Kluczem do sukcesu jest odpowiednie nastawienie, motywacja.
• Przed nauką zawsze wietrzmy pomieszczenie.
• Dzielmy sobie materiał przeznaczony do nauki na partie.
• Wybierajmy stałe pory – najlepiej po południu.
• Róbmy przerwy w nauce średnio co 45 minut.
• Powtórzmy materiał przed snem.
M.S.

 

MOTYWACJA TO TAKA SIŁA, BEZ KTÓREJ

CAŁA NASZA MĄDROŚĆ I TALENTY NIC NIE ZNACZĄ

(R. Wolińska)

Chcąc zmotywować do podjęcia pracy, trzeba pamiętać o tym, że:

- zarówno pozytywne, jak i negatywne emocje potrafią zakłócić proces uczenia się, dlatego trzeba najpierw uporać się z problemami dnia codziennego, by móc skupić się na nauce. Warto zatem obgadać to, co nas gryzie albo wprowadza w euforię

- każdy chce mieć poczucie sprawstwa, czyli wiedzieć, że coś od niego zależy, że potrafi sam coś osiągnąć, dlatego należy wdrażać od najmłodszych lat do samodzielności, która buduje poczucie wartości dziecka, a później dorosłego. Nie odrabiaj lekcji z dzieckiem, siedząc obok, ale bądź blisko i zajmij się codziennymi czynnościami. Niech dziecko prosi o pomoc, o sprawdzenie, pozwól mu się wykazać. W szkole przecież musi liczyć na siebie

- schemat dnia, który dotyczy czasu na odpoczynek, sport, naukę, sprzątanie, spotkania z przyjaciółmi itp., wprowadza poczucie bezpieczeństwa. Pozwala nauczyć się planowania pracy

- długie wywody, mające na celu zachęcenie do nauki, przynoszą odwrotny skutek, bo nudzą i zniechęcają, szczególnie, gdy zaczynają się od słów: "Ile raz ci mówiłem/am", "Ja chcę tylko, żebyś miał/miała lepiej ode mnie"

- nikt nie cieszy się z niepowodzeń, min. słabych ocen, gdyż sprawiają, że człowiek czuje się nikim. Jeśli w domu potwierdzisz to uczucie, zniechęcisz do dalszej pracy. Razem z dzieckiem zastanów się, dlaczego oceny są negatywne. Wspólne rozwiązanie problemu może pomóc Twojemu dziecku i Tobie!

 

OSOBOWOŚĆ   KSZTAŁTUJE   SIĘ   NIE   PRZEZ   PIĘKNE   SŁOWA,

LECZ   PRACĄ   I   WŁASNYM   WYSIŁKIEM

(A.Einstein)

Łatwo się zniechęcić do pracy, gdy:

 

 - nie dostrzega się sukcesów, nawet tych małych, a roztrząsa się porażki, nawet te najmniejsze

 - ktoś nam rozkazuje ( Siadaj do lekcji!, Posprzątaj !). Nawet jeśli "schowa" to za słowem PROSZĘ (Siadaj do lekcji, proszę!)

 - zamiast opisać problem,  wyjaśnić swój punkt widzenia,  zaproponować rozwiązanie  ktoś: oskarża (Jesteś taka niechlujna), poniża (Kolejna jedynka, kto zechce chłopaka tępaka?), ośmiesza (Ty to jesteś geniusz, córka napisać przez U), zniechęca (Dopiero tyle zrobiłaś? W tym tempie do jutra nie skończysz!), zawstydza (Wstydź się, twoja młodsza siostra już to potrafi), grozi (Jak tego nie zrobisz, możesz pomarzyć o prezencie pod choinkę)

 - neguje się uczucia (Czego ty się boisz?; To nie jest trudne, pomyśl)

 -uogólniamy, używając słów : znowu, ciągl, nigdy (znowu dostałeś tróję, stać Cię na więcej; ciągle są z Tobą problemy; nigdy nie można na tobie polegać)

 - w domu źle się mówi o szkole i nauczycielach (Co oni tam znowu wymyślili, Ta to już niczego nie nauczy, Ten to się uwziął), bo Wasz stosunek do szkoły i do nauczyciela ma wpływ na stosunek do nauki Waszego dziecka

Praca ( w domu, w szkole czy zawodowa) powinna być dla każdego źródłem satysfakcji,

budować poczucie wartości, a nie być przykrym obowiązkiem.

Bowiem tylko dzięki ciężkiej pracy i systematyczności możemy odnieść w życiu sukces!

 

Na podstawie: A. Faber, E. Mazlish, „Jak mówić, żeby dzieci się uczyły w domu i szkole.”

 


- neguje się uczucia (Czego ty się boisz?; To nie jest trudne, pomyśl)
Licznik odwiedzin
Szkoła Podstawowa nr 1 Ropczyce
Nasze kluby
WARTO ZOBACZYĆ



Przyjdź do Nas!

Kontakt

A.Gawlik & A.Mazur
zsstrona@gmail.com

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.

Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl